سلام به همه دوستان عزیزم عید غدیر خم بر همگی شما

عزیزان مبارک و خجسته باد با آرزوی

موفقیت و شادکامی امیدوارم لحظات

خوشی را در وبلاگم سپری کنید

با تشکر رویا

حس خوبي است ! ديدن و بودن تمام آنهايي كه دوستشان داري . آنان

كه از آغاز گرماي نفسهاشان تلخي هايت را زدود و بارها چيدن خوشه

ي بشارت را با سر انگشتان مهربانشان نظاره كردي ... چه نعمتي

است اينجا قدم زدن و سر مستانه از درد خويشتن رهايي يافتن و

اندكي آسوده گشتن . اينجا مي شود غبار را زدود . خاك عكسهاي

كهنه را تكاند . انار هاي سرخ را دانه كرد و گلپر پاشيد . پرده ي خاطرات

را تكاني داد و از پيله ي تنهايي بيرون خزيد . مي شود نگاه كرد و به

شمار انگشتان دست نفس كشيد بي درد ، بي بغض ، بي شك ....

اينجا مي شود خانه كرد . آذين بست و خوش پوشيد . سيب سرخ آورد

و كمي اشتياق ! مي شود گوش داد و صداي گام هاي مسافر را

شنيد . در بگشا ! اينجا مي شود ميزبان شد عابران پر اميد را ....

همين ... سبز ترين باشيد

 من و گل رز قرمزي که توي حصار شيشه اي محبوس شده بود .

روبروي هم . با يک خروار دليل براي شاديهاي مشترک و يک کمي غصه

براي همدردي . گل رز قشنگم تو منو ياد کسي که تورو بمن هديه کرد

مي ندازي .ولي من . نمي خواهي بگي که من تورو ياد اون کسي مي

ندازم که تو رو توي اون شيشه ي کذايي کرده . اگه بخواهي ،يکروز

زندان شيشه ايتو مي شکنم و ميارمت بيرون . ولي. ولي اونوقت مي

ميري .آخه بيرون ، توي دنياي ما هوا خيلي سرده .مي دوني سرد

چيه؟ گلها تحملشو ندارن . من نمي خوام حصارتو بشکنم که بعدش

ببينم که توي دنياي سنگي ما قلبت شکسته شده يا توي اين سرماي

قلب آدمها قلب کوچولوي سرخت يخ زده باشه . ولي من مواظبت

هستم . من دوستتم .ولي .مي دوني چيه؟ مي ترسم تو معني

دوستيو نفهمي . آخه هر چي باشه تو يک گل پارچه اي هستي . يک

گل مصنوعي با يک دنياي مصنوعي . تو دوست من هستي؟ يعني قلبت هم پارچه ايه؟

متن: چقدر امروز من شکسته ام... می خوام از دست تو بگريم تا برسم

به اوج ابرا... دیگه حتی چشمامم کم آوردن توی این هجوم اشکا... می

دونی؟! راحته مردن... اما وقتی موندی دیگه تو باید بجنگی... چرا حتی

لحظه ها سنگین شدن.؟! همون دقایقی که با تو حتی یه لحظه هم

نبودن. سینه ی سنگین و پر غصه ی من... پر بغضه... تو کجا و دستای

خالی و سرد من کجا..؟! هی ! بیا ! کوچه ی این دل تنگه اما خالی از

صدای پات..سرده اما منتظر برای هرم گرمای نفسهات. کاش می شد

فقط خوبی ها و لحظه های خوب و پرخاطره با تو بمونه تو خاطرم. اگه

کوچت بی صدا بود... ولی تا دلت بخواد گریه های من پر فریاد بود و هق

هق. من تنها من خسته... هر چی باشم عاشق تو... قلبمو با هر دو

دستم می ذارم سر راهت. یه روزی شاید بمونی با دلم. تا از همه

خستگی هام هیچی نمونه، بدم به باد و بزنم فریاد. شاید که تو تا

همیشه باشی پیشم. من تنها، من خسته، پر دردم، پر غصه. می دونم

که تو می تونی و فقط خودت می تونی دستامو تو دست بگیری ببری تا اوج ابرا.

 خسته شدم از کوچه و پس کوچه‌ها، همش کوچه، هی می‌دوم، هر

دفعه دنبال کسی، دنبال چیزی، این گمشده‌های من، انگار تمامی

ندارند، گمشده هم نباشد دنبال خودم می‌گردم، خودم هم که نباشم باز

می دوم... کوچه‌های بن بست، مارپیچ‌هایی که همیشه آخرش به هیچ

کجایی ختم نمی‌شود همین دیشب آنقدر دویدم که، اشکم درآمد،

کوچه‌ها تنگ و گشاد می‌شدند، باریک باریک یا پهن پهن، هوا تاریک

می‌شد و بعد از چند لحظه روشن، سرد بود و بعد اصلن دمای هوا را

حس نمی‌کردم، کف زمین زیر پاهایم، یخ بسته بود، زمستان بود اما باز

هم چند لحظه... بعد هیچی نبود. توی یکی از پیچ‌ها تازه یادم افتاد باید

کسی را پیدا کنم و چیزی به او بگویم همین باعث شد که با اطمینان

بدوم، ترس تمام وجودم را گرفته‌ بود، ترس را خیلی کم احساس کرده‌ام

ولی در آن لحظه از ماندن در کوچه‌ها ترسیدم. بالاخره انتهای کوچه‌ای،

به جایی شبیه پارک یا شاید فضایی که قبلن پارک بوده رسیدم، سنگی

و سرد با هوای مه گرفته، باران، باران هم می‌بارید، چرا من خیس

نبودم؟ انتهای کوچه ایستاده بودم وقتی متوجه شدم که خیس نشده‌ام

برگشتم بالای سرم را نگاه کردم، کوچه‌ها، سقف داشتند... پایم را که

در آن جا گذاشتم، خیس آب شدم، جایی که ایستاده‌ بودم بلند تر از

جاهای دیگربود و روبرویم پله‌های پهنی بود که پایین می‌رفت، زنی با

لباس سیاه و صورت پوشیده با چتری سیاه، با عجله داشت از پله‌ها

می‌آمد بالا، به طرف جایی که ایستاده بودم، مردی با لباس سیاه و

صورتی پوشیده چند پله جلوتر از زن و با عجله می‌آمد، زن وقتی به او

رسید چترش را بست و با زور به دست مرد داد و رفت. مرد لحظه‌ای

مکث کرد و بعد چتر را بالای سرش گرفت و راه افتاد... و من دیدم که زن

کمی جلوتر از مرد و بدون چتر داشت می‌رفت و مرد پشت سر او با

چتر. آنها رفتند و من مثل آدمهایی که گیج شده باشند از پله‌ها پایین

رفتم... کف زمین پر از آب بود و کمی گل‌آلود، توجهی نکردم و باز دویدم،

سر چهارراهی رسیدم و باز مستقیم رفتم، انگار که کسی را دیده

باشم هی صدایش می‌زدم که بایستد ولی نه کسی بود و نه صدایی،

زانو زدم روی زمین و خیره شدم به باران...

برای همزاد تنهای خویش!

 سلام ، می دانم پشت واژه ها پنهان شده ای ، می دانم مدتهاست

که سکوت را نمی شکنی اما من حق دارم یک سلام ساده از تو نصیبم

بشود. تو همزاد من ! یک ترانه دلنشین از بودن بخوان ، من مست

عاشقانه های تو هستم به خدا واژه ها بیمار می شوند وقتی سکوت

می کنی۱ عطر خیال تو دست از سرم بر نمی دارد من که این همه

غمگین نبوده ام پس چیزی بگو ! هی همزاد بی قرار من ! از نور ، ستاره

، خورشید ، از ارغوان ، آفتاب سکوت سکوت سکوت یعنی چه ؟! نگاهت

می کنم خاموشی ! در اغوش می گیرمت سردی ! چشمانت ...!

چشمانت مضمون گریه های شبانه است. تو را چه شده ؟! صبح زیبای

بهار هم برایت ترانه باران می شود ، هی می باری هی می باری هی

می باری ساده بگو ! دلت نمی خواهد به خانه باز گردی ؟! مرهم

گفتگوهای من ! اینجا تمام دارایی من بوسه های نداده و عشق بی

نشان توست من از خواندن ترانه ای بی نام تو وحشت دارم . من از راز

بی حضور تو وحشت دارم . حالا دیگر می دانم ، سکوت واژه هایت پراز

بغض و اشک و آه است. روزی بر ساحل دریا ، بوسه نثار گناهی خواهد

شد که بهانه ای جز سلام نداشت . پس سلام تنها همزاد گناه من ، عشق!!!